De Eerste Nicotinevrije Dag

De volgende morgen werd ik wakker en ik genoot van het feit dat mijn kamer niet naar de nicotine en de tabak rook. Ik had totaal geen trek in een sigaret en toen ik onder de douche uitkwam, voelde ik me veel vitaler dan anders . Als roker, zou ik nu al drie of vier sigaretten gerookt hebben. Ik herinnerde mezelf hier telkens aan door mijn inmiddels fameuze zinnetje: “Ah, normaal zou ik nu een sigaret gerookt hebben,…” Wat ik in feite deed was het roken van een sigaret vervangen door het plezier van niet meer te hoeven roken en een intern gelach bij de komische situatie waarin ik mij vroeger bevond.

Tijdens het ontbijt verbaasde ik me erover hoe veel beter mijn eten smaakte. In het begin werd ik het niet gewaar maar na een tijdje constateerde ik dat alles een andere smaak leek te hebben. Dit kon enkel een gevolg zijn van het stoppen met roken, dacht ik, maar zo snel? Na het ontbijt nam ik een taxi naar het project en weer besefte ik dat ik vroeger nu weer al een sigaret of twee zou gerookt hebben.

Aangekomen op kantoor, deelde ik onmiddellijk het grote nieuws mee aan de collega’s. Daar ik zo zeker van mezelf was vertelde ik het hen op een wel zeer eigenaardige manier: “Ok, mensen, ik ben gestopt met roken, dus indien een van jullie het in zijn hoofd zou halen om me een beetje op de zenuwen te werken vandaag, dan raad ik deze persoon ten stelligste aan daar nog eens grondig over na te denken! Zo niet zou die persoon wel eens door het venster kunnen vliegen!” Ondanks dat iedereen hartelijk diende te lachen met mijn ‘officiële’ mededeling, kon ik toch ook enkele bezorgde gezichten observeren. Ook zij waren namelijk gehersenspoeld door de maatschappij. Zij geloofden immers dat iemand die stopt met roken, onuitstaanbaar wordt, al is het slechts tijdelijk.

Daar zat ik dan, in het kantoor en zonder sigaretten. Sommige collega’s, de rokers, keken me eigenaardig aan telkens ze een sigaret gingen roken. Ik kon me er werkelijk niet druk over maken. Het deed me totaal niets en ik had enkel medelijden met hen en ik wou dat zij ook hun Uiteindelijke Bevrijding konden meemaken.

De hele dag verliep feilloos, zonder enige vorm van extra stress, zonder enige ontwenningsverschijnselen. Ik was niet irritant, of toch niet meer dan anders, ik trilde niet, niets van dit alles. Ik had zodanig veel zelfvertrouwen omdat ik, na meer dan twintig jaar en na ongeveer een miljoen sigaretten, een VRIJE, gelukkige, niet-roker was geworden. Er was niet de minste gedachten dat ik ooit nog een sigaret zou kunnen roken. Die periode was definitief voorbij, dat wist ik zeker.